ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

జార్ఖండ్ నేర్పే గుణపాఠం

.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

జార్ఖండ్ లో ఇటీవల శాసనసభకు జరిగిన ఎన్నికల ఫలితాలు 2019లో సార్వత్రిక ఎన్నికలలో ఘన విజయం సాధించిన బీజేపీకి శరాఘాతమే. మహారాష్ట్ర, హర్యానా శాసనసభ ఎన్నికలలోలాగా కాకుండా జార్ఖండ్ ప్రజలు జార్ఖండ్ ముక్తి మోర్చా (జె.ఎం.ఎం.), కాంగ్రెస్, రాష్ట్రీయ జనతాదళ్ కూటమికి సంపూర్ణ విజయం కట్టబెట్టారు. దీనితో కొత్త కూటములు ఏర్పాటు చేసి ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేయడానికి బీజేపీకి అవకాశం లేకుండా పోయింది. జార్ఖండ్ లో బీజేపీ ఎన్నికల పొత్తు కుదుర్చుకోలేక పోయినందువల్ల ఒంటరిగానే పోటీ చేసింది. బీజేపీ ఓడిపోవడానికి ఇదే ప్రధాన కారణం అంటున్నారు. అయితే 2014 ఎన్నికలతో పోలిస్తే బీజేపీ, దాని మిత్రపక్షమైన అఖిల జార్ఖండ్ విద్యార్థి సంఘానికి పోలైన ఓట్లు పెరిగాయి. అయితే బీజేపీ ఎక్కువ నియోజకవర్గాలలో పోటీ చేసినందువల్ల కూడా ఓట్లు పెరిగాయని గమనించాలి. ఓట్ల శాతం అన్ని నియోజకవర్గాలలో ఒకేలా లేకపోవచ్చు. అయితే పొత్తు కుదుర్చుకోనందువల్లే బీజేపీ ఓటమి పాలైందని నిర్ధారించడం బీజేపీ ప్రభుత్వ హయాంలో సామాజిక వాస్తవాలను నిరాకరించడమే అవుతుంది. జార్ఖండ్ ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా ఏర్పడినప్పటి నుంచి అస్థిర ప్రభుత్వాలే ఏర్పడుతూ వచ్చాయి. ఆ ప్రభుత్వాలు నిలబడనందువల్ల మధ్య మధ్యలో రాష్ట్రపతి పాలన విధించవలసి వచ్చింది. ఎన్నికలకు ముందున్న ప్రభుత్వమే సుస్థిరమైంది. కానీ ఆ ప్రభుత్వంవల్ల ప్రజల మీద విపరీత పరిణామాలు కనిపించాయి. ముఖ్యంగా అణగారిన వర్గాల ప్రజలు ఇబ్బందులు పడ్డారు.

సమాజంలోని విభిన్న వర్గాల ప్రజలలో బీజేపీ ప్రభుత్వంపై అసంతృప్తి గూడు కట్టుకుంది. గిరిజనులకు వ్యతిరేకమైన చట్టాలు, మూక హత్యలు, జీవనోపాధి తగ్గిపోవడం, మత స్వేచ్ఛ చట్టం, జాతి, మత ప్రాతిపదికన జన సమీకరణ జరగడం, విద్వేష వాతావరణం పెరగడం, భయం, రాజ్య హింస, ముఖ్యంగా గిరిజనులు, ఇతర మైనారిటీలు ఇబ్బంది పడడంలాంటి సమస్యలు గత ప్రభుత్వ హయాంలో స్పష్టంగా కనిపించాయి. అన్నింటికన్నా మించి ప్రజల ఆర్థిక, విద్యా, ఆరోగ్య సదుపాయాలను పెంపొదించడానికి ఎలాంటి ప్రయత్నమూ జరగలేదు. వీటన్నింటిలోకి గిరిజన వ్యతిరేక వైఖరి ప్రభావం మరింత ఎక్కువగా కనిపించింది. ఇంతకు ముందు కూడా జార్ఖండ్ లో బీజేపీ ప్రభుత్వాలు లేకపోలేదు. అవి మొన్నటి లాగా ఎన్నడూ గిరిజనులపట్ల అంత వ్యతిరేక వైఖరి ప్రదర్శించలేదు. స్వాతంత్ర్యం తరవాత మొట్ట మొదటి సారి బీజేపీ ప్రభుత్వం ఛోటా నాగపూర్, సంథాల్ పరగణాలలో కౌలుదారీ చట్టాన్ని సవరించింది. ఈ చట్టాన్ని గిరిజనులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకించారు. అందువల్ల ఆ బిల్లుకు గవర్నర్ ఆమోదం లభించలేదు. ఈ చట్టాలు ప్రజలు పోరాడి సాధించుకున్నవి. ఈ చట్టాలు రావడానికి కృషి చేసిన వర్గాలు జార్ఖండ్ లో ఇప్పటికీ చురుకుగానే ఉన్నాయి. ఈ రెండు చట్టాలు గిరిజనుల పోరాటానికి ప్రతి రూపంగా ఉండేవి. అందువల్ల గిరిజనులలో చీలికలు తీసుకు రావడానికి మునుపటి బీజేపీ ప్రభుత్వం మత స్వేచ్ఛ బిల్లు తీసుకొచ్చింది. దీనికి తోడు గిరిజన ప్రాంతాలలో భయోత్పాతం సృష్టించింది. హక్కుల కోసం జరిగే ఏ ఉద్యమాన్నైనా జాతి వ్యతిరేకమైందిగా చిత్రించారు. ఈ ఉద్యమాల్లో పాలొగొన్న వారిపై దేశద్రోహ చట్టం కింద కేసులు మోపారు. ఈ ఆరోపణలతో వేలాదిమంది జైళ్లల్లో మగ్గుతున్నారు. అందుకే గిరిజనులకు కేటాయించిన నియోజకవర్గాలలో బీజేపీ ఘోర పరాజయం ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. మతపరమైన మైనారిటీల విషయంలో బీజేపీ మరింత హీనమైన దృక్పథం అనుసరించింది. మైనారిటీ మతం వారు మూక దాడులు, వేధింపులు ఎదుర్కోవలసి వచ్చింది. బీజేపీ ఓటమికి ఇదీ ప్రధాన కారణమైంది. జార్ఖండ్ లో అనేక పారిశ్రామిక పట్టణాలు ఉన్నాయి. వీటికి అనుబంధ ప్రరిశ్రమలూ ఎక్కువే. ఈ పరిశ్రమల్లో పని చేస్తున్న వారిని ఆర్థిక మాంద్యం బాగా కుంగదీసింది. అందువల్ల పాక్షికంగా పట్టణ ప్రాంతాల్లో కూడా జె.ఎం.ఎం. దాని మిత్రపక్షాలు విజయం సాధించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు.

ఆరు దశాబ్దాల సుదీర్ఘ ఉద్యమం పర్యవసానంగా 2000 సంవత్సరం నవంబర్ 15న జార్ఖండ్ ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా ఏర్పడింది. బిహార్, పశ్చిమ బెంగాల్, ఒరిస్సా, మునుపటి మధ్యప్రదేశ్ రాష్ట్రాలకు పొరుగున ఉన్న గిరిజన ప్రాంతాలను కలిపి జార్ఖండ్ రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేశారు. అయితే ఛోటా నాగపూర్, సంథాల్ పరగణా ప్రాంతాలు ముక్కలైనాయి. జార్ఖండ్ ప్రత్యేక రాష్ట్రంగా ఏర్పడే నాటికి అక్కడ గిరిజన జనాభా 26 శాతానికి తగ్గిపోయింది. 1951లో అక్కడ 36 శాతం గిరిజనులు ఉంటే 2011 నాటికి గిరిజన జనాభా 26 శాతానికి తగ్గింది. వలసవాదుల పాలనలో ప్రారంభమైన వలసలు స్వాతంత్ర్యానంతరం కూడా కొనసాగాయి. దీనివల్ల గిరిజనులు అల్ప సంఖ్యాకులైపోయారు. అందువల్ల జార్ఖండ్ గిరిజన రాష్ట్రం అన్న అభిప్రాయం కేవలం భ్రమే. గిరిజన రాష్ట్రం అన్న పేరుకు ఏ విలువా లేకుండా పోయింది.

జార్ఖండ్ లో సహజ వనరులు అపారంగా ఉన్నాయి. అక్కడ ప్రభుత్వ, ప్రైవేటు రంగ పరిశ్రమలు అనేకం ఉన్నాయి. కానీ ఈ పరిశ్రమల వల్ల గిరిజనులకు, ఇతరులకు కలిగిన మేలేమీ లేదు. నిజానికి ఈ పరిశ్రమలవల్ల అక్కడి ప్రజలు మరింత పేదలై పోయారు. సామాజిక, ఆర్థిక వ్యవహారాల సూచీలో వారు అట్టడుగున ఉన్నారు. కొత్త ప్రభుత్వం ఈ వైపరీత్యాన్ని గుర్తించాలి. అణగారిన వర్గాలకు ప్రయోజనం కలిగించే విధానాలు, కార్యక్రమాలు అమలు చేయాలి.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top