ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

వైద్యుల సమ్మె ఒక్కటే పరిష్కారం కాదు

Doctors need to go beyond demanding security to address violence against healthcare workers.

 

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

కోల్ కతా లోని ఒక ఆసుపత్రిలో మరణించిన ఒక రోగి బంధువులు అక్కడి ఇద్దరు డాక్టర్ల మీద దాడి చేయడంవల్ల గత వారం దేశవ్యాప్తంగా డాక్టర్లు సమ్మెకు దిగారు. నీల్ రతన్ సర్కార్ వైద్య కళాశాల ఆసుపత్రికి చెందిన వైద్యులు తమలో ఇద్దరు జూనియర్ డాక్టర్ల మీద దాడి చేసినందువల్ల తమకు మరింత భద్రత కల్పించాలని కోరుతూ సమ్మె చేయడంతో కథంతా మొదలైంది. పశ్చిమ బెంగాల్ ముఖ్య మంత్రి భద్రతా ఏర్పాట్లు పెంచకుండా డాక్టర్లకు హెచ్చరిక జారీ చేయడంతో వివాదం ముదిరింది. చాలా మంది సీనియర్ డాక్టర్లు రాజీనామా చేశారు. దేశమంతటా డాక్టర్లు నిరసనకు దిగారు. భారత వైద్య మండలి (ఐ.ఎం.ఎ.) జూన్ 17వ తేదీన సమ్మెకు పిలుపు ఇవ్వడంతో దేశవ్యాప్తంగా వైద్యులు సమ్మె కట్టారు. బయటి రోగులకు వైద్యం చేయడంతో పాటు అత్యవసరం కాని వైద్య సేవలన్నీ నిలిచిపోయాయి. దేశవ్యాప్తంగా రోగులు వైద్య సదుపాయం లేకుండా ఉండిపోయారు.

2017లో మహారాష్ట్రలో కూడా ఇలాంటి పరిస్థితే తలెత్తింది. వరసగా డాక్టర్ల మీద దాడులు జరిగినప్పుడు మహారాష్ట్ర రెసిడెంట్ డాక్టర్ల సంఘం అధ్వర్యంలో అయిదు రోజులు సమ్మె జరిగింది. అప్పుడూ డాక్టర్లు కోరింది మరింత భద్రతే. ఈ కోర్కెను ప్రభుత్వం అంగీకరించింది. కానీ ఆ తరవాత రెండేళ్లు గడిచినా మనం ఏ గుణపాఠమూ నేర్చుకోలేదు. డాక్టర్ల డిమాండ్లు, ప్రభుత్వ చర్యలూ కేవలం భద్రత చుట్టే తిరిగాయి. మరింత భద్రత కావాలని డాక్టర్లు కోరడం సబబే అయినా అది తాత్కాలిక ప్రయోజనం ఉండే అంశం.

తమ సమస్యలు పరిష్కరించడానికి ప్రత్యేక విభాగం ఏర్పాటు చేయాలని, ఆరోగ్య రంగంలోని వారిపై దాడులను నిషేధిస్తూ కేంద్ర చట్టం చేయాలని కూడా కోల్ కతాలో సమ్మె కట్టిన డాక్టర్లు కోరారు. ఐ.ఎం.ఏ. కూడా కేంద్ర చట్టం, భద్రత గురించి మాత్రమే మాట్లాడింది. అయితే డాక్టర్ల మీద దాడి చేయడాన్ని శిక్షార్హమైన నేరంగా పరిగణించే చట్టం ఇప్పటికే బెంగాల్ లోనూ, మరి కొన్ని రాష్ట్రాలలోనూ ఉంది. ప్రభుత్వం ఈ చట్టాన్ని అమలు చేయడం లేదు. మన దేశంలోనే కాక ప్రపంచ వ్యాప్తంగా వైద్యులు, వైద్య సిబ్బంది మీద దాడులు పెరిగాయని అనేక అధ్యయనాల్లో తేలింది. నిజానికి జనం ఆగ్రహానికి ఎక్కువగా గురయ్యేది నర్సులని ఒక అధ్యయనంలో తేలింది. అత్యవసర వైద్య సేవలు అందించే వారి మీద, తీవ్రంగా జబ్బు పడిన వారిని ఉంచే వార్డులలో పని చేసే వారి మీద కూడా తరచుగా దాడులు జరుగుతున్నాయి. ఎందుకంటే ఈ సిబ్బందికే రోగుల బంధువులతో ప్రత్యక్ష సంబంధం ఉంటుంది. రోగుల తరఫు వారు దౌర్జన్యానికి దిగడానికి ప్రధాన కారణం రోగులు ఎక్కువ సమయం వేచి ఉండడమే అని వైద్యులు అంటున్నారు. వైద్య సిబ్బంది మీద దాడులు సర్వ సాధారణమే అయినా ఎలా ఫిర్యాదు చేయాలో తెలియనందువల్ల చాలా మంది ఫిర్యాదే చేయడం లేదు అని 2018లో జరిగిన ఒక అధ్యయనంలో తేలింది. అంటే మన దేశంలో వైద్య విధానంలో ఉన్న లొసుగులు మరింత లోతైనవే.

డాక్టర్ల మీద దౌర్జన్యాన్నే కాదు డాక్టర్లు సమ్మె కట్టడంవల్ల రోగులూ ఇబ్బంది పడతారు కనక అదీ దౌర్జన్యం కిందే లెక్క. ఏ పరిస్థితుల్లో ఈ దాడులు జరుగుతున్నాయో చూడాలి. అప్పుడే ఈ దాడులు ఎందుకు జరుగుతున్నాయో గమనించగలం. మన దేశంలో వైద్య వ్యవస్థలో ఉన్న లొసుగులు రహస్యమేమీ కాదు. వైద్యుల సమ్మె జరుగుతున్న సమయంలోనే బిహార్ లోని ముజఫ్ఫర్ పూర్ లో మెదడు వాపు వ్యాధివల్ల వందకు పైగా పిల్లలు మరణించారు. దీన్నిబట్టి ప్రజారోగ్య వ్యవస్థ ఎంత అస్తవస్తంగా ఉందో అర్థం అవుతుంది. ఈ వ్యాధి స్థానికంగా వ్యాపిస్తుంది. ముజఫ్ఫర్ పూర్ జిల్లా లోని ప్రజారోగ్య కేంద్రాలేవీ ఈ పరిస్థితిని ఎదుర్కోలేకపోయాయి. వ్యాధి ప్రబలడంవల్ల ముందే అంతంత మాత్రంగా ఉన్న ప్రజారోగ్య వ్యవస్థ మరింత కుదేలైంది. దీనితో రోగుల బంధువులు చిరాకు పడడం తప్పదు. సమస్యల పరిష్కారానికి కావలసిన వ్యవస్థ లేనప్పుడు, సిబ్బంది కొరత ఉన్నప్పుడు నిస్సహాయులైన రోగుల బంధువులు వైద్య సిబ్బందితో ఘర్షణకు దిగుతుంటారు. ఆ సమయంలో ఆగ్రహావేశాలకు రెండు వేపుల వారూ లోను కావచ్చు.

ప్రభుత్వ ఆసుపత్రుల్లో మౌలిక వసతుల కొరత, సిబ్బంది మీద పని భారంవల్ల ఒత్తిడి పెరుగుతుంది. పైగా ఇటీవలి కాలంలో వైద్య రంగం కార్పొరేటు రంగంగా మారినందువల్ల వైద్య సేవ మీది కన్నా వ్యాపారం మీదే దృష్టి ఎక్కువైంది. ప్రైవేటు వైద్య రంగం మీద నియంత్రణ లేకపోవడంతో ఆరోగ్య సదుపాయం ఖరీదైన వ్యవహారంగా తయారైంది. నిర్లక్ష్యమూ పెరిగింది. అప్పుడే దౌర్జన్యకర సంఘటనలు జరుగుతున్నాయి. డాక్టర్లను జనం ఇప్పుడు ప్రాణం కాపాడే వారిలాగా చూడడం లేదు. వైద్య రంగంలో సేవ వెనకపట్టు పట్టింది. వైద్యులకు తాము చెప్పదలచుకున్న విషయం స్పష్టంగా చెప్పే నైపుణ్యమూ లేకపోవచ్చు. అందుకే కీలక పరిస్థితుల్లో, వారు రోగుల బంధువులతో సజావుగా వ్యవహరించలేక పోతున్నారు.

డాక్టర్లు కేవలం తమకు భద్రత కావాలని కోరడం ఒక రకంగా వారి హ్రస్వ దృష్టికి నిదర్శనం. అసలు సమస్య వ్యవస్థలో ఉంది. అందుకని సమస్యలను వ్యవస్థ స్థాయిలోనే పరిష్కరించాలి. ప్రభుత్వం మొట్ట మొదట వైద్య సిబ్బందికి భద్రత కల్పించే చట్టాన్ని అమలు చేయాలి. అలాగే చికిత్సా వ్యవస్థల చట్టాన్ని అమలు చేయాలి. ఇతర వనరులు సమకూర్చడానికి తగినన్ని నిధులు కేటాయించాలి. చట్టంలో ఉన్న మౌలికాంశాలు అమలయ్యేట్టు చూడాలి. ఆరోగ్య వ్యవస్థలో ఉన్న లోపాలను డాక్టర్లు ఎత్తి చూపగలిగినట్టుగా ఇతరులు చూపలేరు. వాటికి పరిష్కారం కోరవలసింది వారే. అప్పుడే వైద్య సదుపాయం ప్రయోజనకరంగా, సమర్థంగా, సురక్షితంగా ఉంటుంది. డాక్టర్ల సమ్మె ఒక్కటే పరిష్కారం కాదు.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top