ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

வேளாண்மைய பன்மயப்படுத்துவதிலுள்ள இக்கட்டான நிலைகள்

வேளாண்மையை பன்மயப்படுத்துவது தொடர்பான தேஜகூ-வின் நிலைபாடு விவசாயிகளின் நலனுக்கு எதிரானது.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

வேளாண்மை தொடர்பான கால்நடை மற்றும் மீன்வளத் துறைகளுக்கான தேசிய ஜனநாயக கூட்டணி (தேஜகூ) அரசாங்கத்தின் (இடைக்கால) பட்ஜெட்டானது வேளாண்மையை பன்மயப்படுத்தல் நோக்கில் வீணடிக்கப்பட்ட வாய்ப்பாகும். வேளாண்மைத் துறையின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கால்நடைகள் 25%மும், மீன்கள் 6%மும் பங்களிப்பு செய்கின்றன. வெறும் வாய்ப்பேச்சளவில் இல்லாமல் “விவசாயிகளின் வருமானத்தை 2022ல் இருமடங்காக்குவது” என்பதில் அரசாங்கத்திற்கு உண்மையாகவே அக்கறை இருந்திருக்குமெனில் திட்டத்தால் கிடைக்கக்கூடிய பலன்களை திட்டமிடுவதில் கொஞ்சமேனும் அக்கறை காட்டியிருக்கும். விவசாயிகளின், குறிப்பாக சிறு விவசாயிகளின் வேதனையும் மகிழ்ச்சியும் எப்படி இயற்கையின் எதிர்பாரா திருப்பங்களை சார்ந்திருக்கிறதோ அதைப் போலாவெ ஆளும் வர்க்கத்தின் அரசியலுக்கு எது சாதகமோ அதை சார்ந்திருக்கிறது என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. ராஷ்டீரிய கோகுல் திட்ட த்திற்கான நிதியை அதிகரித்திருப்பது மற்றும் பசு நலனுக்கான ராஷ்டீரிய காமதேனு ஆயோக் அமைப்பது பற்றிய அறிவிப்புகள் கால்நடைத்துறையில் உண்மையான வளர்ச்சியை கொண்டுவரவேண்டும் என்பதற்கானவை அல்ல, மாறாக பாரதீய ஜனதா கட்சியின் (பாஜக) பசு அரசியலை இந்தி மாநிலங்களில் தீவிரமாக வைத்திருப்பதற்கான மிகவும் வெளிப்படையான ஊக்கத்தொகைள். எந்த தனித்துவமும் இல்லாமல் தனியாக உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மீன்வளத்துறையானது இன்றைய அரசாங்கத்திற்கு வருகின்ற தேர்தலில் அரசியல் ஆதரவாளர்களை பெற்றுத்தர ஏதுவானதே தவிர இக்கட்டுகளில் சிக்கியிருக்கும் மீனவர்களுக்கு எந்த உண்மையான தீர்வையும் தரக்கூடியதல்ல.

பல்வேறு மீனவ சமூகங்களின் வாழ்வை, வாழ்வாதாரங்களை ஆபத்திற்குள்ளாக்கும் கடலோர உள்கட்டமைப்பு கட்டுமான திட்டங்களில் அரசாங்கம் காட்டும் உற்சாகம் மீன்வளத்துறைக்கு அளிக்கப்படும் சலுகைகள் பொய்யானவை என்பதை காட்டுகிறது. இத்தகைய முரண்பட்ட கொள்கைகளை தனியாக ஒரு அமைச்சகத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் எப்படி தீர்க்கமுடியும்? பயனாளர்களை அவர்களது வாழ்வாதாரங்களிலிருந்தே வெளியே துரத்திவிட்ட பிறகு அவர்களுக்கு கிஸான் கிரெடிட் அட்டையும், 2% வட்டியில் கடனும் தருவதில் என்ன பொருத்தமிருக்கிறது? ஆனால் அமைப்புசார்ந்த துறையினருக்கு, குறிப்பாக கடலுணவு ஏற்றுமதி துறையினருக்கு இதனால் பலன்கள் உள்ளதாக ஊடகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. 2000ஆம் ஆண்டுகளிலிருந்தே வேளாண் வர்த்தகம் தொடர்பான நிறுவனங்களுக்கு 1 கோடிக்கும் அதிகமான விவசாயக் கடன் வழங்குவது அதிகரித்துள்ள நிலையில் இதுவும் சேர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. சர்வதேச சந்தையில் ஈகுவடார், இந்தோனேசியா, வியட்நாம் ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வரும் போட்டியாளர்களை சமாளிக்க வட்டி விகிதத்தில் வழங்கப்படும் மானியம் இங்குள்ள ஏற்றுமதியாளர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும். எந்தவொரு நிர்வாக அல்லது நிறுவன மாற்றமானது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தில் பங்கு இருந்தால் மட்டுமே பொருளுடையதாக இருக்கும்.

இந்தப் பின்னணியில், “தேசிய அளவிலான உற்பத்தி வளர்ச்சி” என்பதிலிருந்து “வேளாண்மை அளவிலான உற்பத்தி வளர்ச்சி” என்ற கொள்கை மாற்றமானது வேளாண்மை வருமானத்தை அதிகரிக்கும் என்று பிரதமர் ஆணித்தரமாக கூறுவது ஒருவரை குழப்பவே செய்யும். உற்பத்தியை அதிகரிப்பதற்கான நடைமுறைகளை கைக்கொள்வதற்கு ஒரு விவசாயிடம், குறிப்பாக சிறு விவசாயிடம் என்ன இருக்கிறது என்கிற வேதனையான கேள்வி எழுகிறது. வேளான்மை விலைக் கொள்கையானது தானியத் துறையில் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலைகளை  (குஆவி) தாண்டி சிந்திக்காத நிலையில் அந்த விலைகளை இந்த அரசாங்கம் புதிதாக உயர்த்தியிருக்கிறது. குஆவி-யை சாத்தியமாக்குவது, அதிலும் குறிப்பாக இவ்வளவு அதிகமான நிலையில் சாத்தியமாக்குவது என்பது அரசாங்கமே கொள்முதல் செய்தால் மட்டுமே முடியும். இல்லையெனில் குஆவி-யை சாத்தியமாக்க முடியாது. `2014 ஜூன் 12ஆம் தேதி தேஜகூ-வின் உணவு அமைச்சகம் ஏற்கனவே கொள்முதலை ஒரு மாநிலத்தின் பொது விநியோக முறைக்கு எவ்வளவு தேவையோ அந்த அளவிற்கே செய்யவேண்டுமென தேசிய உணவு பாதுகாப்புச் சட்டத்தின்படி நிர்ணயித்துவிட்டது. தானியங்கள் அல்லாத துறையானது சந்தைத் திறனின்மைகளாலும் விலைப் பிரச்னைகளாலும் பீடிக்கப்பட்டுள்ளது. பால் பண்ணை விவசாயிகள், குறிப்பாக மகாராஷ்டிராவில் பால் விலையில் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டு பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டனர்.

முரண்நகைக்குரிய வகையில், தானியமல்லாத அல்லது “உயர் மதிப்பு” வேளாண்மையில் பன்மயம் என்பதை வேளாண்மை வருமான பாதுகாப்பு மற்றும் மேம்படுத்துதலுக்கான ஒட்டுமொத்த தீர்வாக கொள்கை சொல்லாடல்கள் பிரபலப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அதிக வருமானம் என்பது நிச்சயமின்மையையும் அதிகமாகக் கொண்டது என்பதும், இத்தகைய நிச்சயமின்மை எனும் ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் சக்தி 85% இந்திய விவசாயிகளுக்கு இல்லை என்பதும் கணக்கிலெடுக்கப்படுவதில்லை. இந் நிலையில் “உயர் மதிப்பு” துறையில் இயங்கிறபோது உற்பத்திப் பொருளின் இறுதி விலையில் ஐந்தில் ஒரு பங்கையே விவசாயிகளால் கட்டுப்படுத்த இயலும், மீதமுள்ள நான்கு பங்கை நிச்சயமின்மை என்கிற ஆபத்தை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலும், அதன் விளைவான பேர ஆற்றலும் கொண்டவர்களாலேயே கட்டுப்படுத்த இயலும். சர்வதேச சந்தையில் ஏற்கனவே பால் பவுடர் மிதமிஞ்சி குவிந்திருந்ததால் தங்களிடம் விற்காமல் தேங்கியுள்ள பால் பவுடரை விற்று தீர்ப்பதற்காக இந்தியாவிலுள்ள பாலை பதப்படும் தொழிற்சாலைகள் கூட்டாக சேர்ந்து  பால் பண்ணை விவசாயிகளிடமிருந்து கறந்த பாலை வாங்குவதை நிறுத்திவிட்டதால் பாலின் விலை சரிந்ததை ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். அதே நேரத்தில் உள்ளூர் சந்தையை பிடிப்பதற்கான பெரிய நிறுவனங்களுக்கு மத்தியிலான விலைப் போட்டியில் பல சிறு விவசாயிகள் பால் வர்த்தகத்திலிருந்து காணாதுபோகின்றனர். பொருத்தமான சந்தை சீர்திருத்தங்கள் இல்லாமல் உற்பத்தி அதிகரிப்பானது என்ன பலன்களை இவர்களுக்குத் தரும்?

தேஜகூ-வின் வேளாண்மை உற்பத்திப் பொருட்கள் மற்றும் கால்நடை விற்பனை (விருத்தி மற்றும் எளிதாக்கல்) 2017 சட்டமானது அதன் இசைவிணக்கமற்ற தன்மையால் விவசாயிகளின் நலன்களை பாதுகாப்பதற்கு ஏதுவானதாக இல்லை. உதாரணமாக, மிக மோசமாக சுரண்டுகிற கமிஷன் ஏஜெண்டுகள் விவசாய மண்டிகளில் ஏன் இன்னமும்  ஆதிக்கத்துடன் இருக்கிறார்கள்? இந்த மண்டிகளுக்கு வெளியே உள்ள சூப்பர்மார்க்கெட், ஏற்றுமதியாளர்கள், வர்த்தகர்கள் நேரடியாக வாங்கும்படியாக ஏன் வெளிப்படையாக ஒழுங்குபடுத்தப்படவில்லை? தனியார் வர்த்தகர்கள் குறைந்தபட்ச ஆதரவு விலையில் வாங்குவது எப்படி உறுதிபடுத்தப்படுகிறது? வெவ்வேறு வகையான போக்குகளைக் கொண்ட வேளாண் உற்பத்தி பொருட்கள் மற்றும் கால்நடை சந்தைகள் ஒரே சட்டத்திற்குள் ஏன் கொண்டுவரப்பட்டன? தேர்தல் வரவுள்ள நிலையில் கோபமடைந்துள்ள கிராமப்புற வாக்காளர்கள் பெரும் பிரச்னை. அவர்களுக்கு தருவதற்கு அரசாங்கத்திடம் நிர்ணயமான கொள்கைகள் ஏதுமில்லாத நிலையில் உணர்ச்சிகரமான அரசியலைக் கொண்டு அவர்களை வீழ்த்துவது அரசியல்ரீதியாக உசிதமானது. அரசமைப்புச்சட்டத்தின் 48ஆம் பிரிவான வழிகாட்டும் நெறிகளின் காரணமாக கால்நடை பாதுகாப்பு என்னும் சர்ச்சைக்குரிய விஷயம் தீர்க்கபடாதிருக்கிறது. குறைந்தபட்சம் இந்த இக்கட்டான நிலையை, கால்நடைகளை ஒரு பொருளாதார விஷயமாக பார்ப்பதற்கான ஒருவரது ஆற்றலை மறைக்கும்  சமூக-மத உணர்வுகளை தூண்ட பயன்படுத்த முடியும் என்பதுடன் நிலையற்ற வருவாய்க்கு ஆளும் கட்சியை பொறுப்பாக்கவும் முடியும்.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top