அச்சமற்ற கூட்டுவாழ்க்கைக்கான போராட்டம்

அரசமைப்புச் சட்டத்தின் மீதான பொறுப்புணர்வை சுற்றி ஊர்வலமாக வருவது அவசரமானதாகவும் கட்டாயமாகவும் மாறியுள்ளது.

 

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டம் நிறைவேறிய பிறகு ஏற்பட்ட சூழ்நிலைகள் ஆளும் கட்சியின் குணத்தையும் மக்களின் மனோதிடத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருபுறம், இந்தச் சட்டத்திற்கும் தேசியக் குடிமக்கள் பதிவேட்டிற்கும் எதிராக தேசிய அளவில் கிளர்ச்சிகள் துடிப்புடன் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. பொதுமக்களின் பல்வேறு பிரிவினர் இதில் தாமாகவே முன்வந்து கலந்துகொண்டுள்ளனர். மற்றொரு புறம், இந்தப் போராட்டங்களுக்கு மிகவும் ஜனநாயகமற்ற முறையில் அடக்குமுறையை அரசு கையாண்டு வருகிறது. அரசு மக்களின் அரசமைப்புச்சட்ட விருப்பங்களை கீழே மிதித்துத்தள்ளுவதாக அரசின் கொள்கைகள் குறித்து வளர்ந்து வரும் போராட்டங்கள் கேள்வி எழுப்பியுள்ளன. ஆளும் கூட்டணியின் வரையறைகளை இந்த போராட்டங்கள் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. ஆள்வோரின் மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள நிகழ்ச்சிநிரல், அவர்களின் பிளவுவாதத் திட்டத்திற்கு மக்களின் சம்மதத்தைப் பெறுவதுதான். எனினும், வடகிழக்கு மாநிலங்களில் துவங்கிய வெகுஜனப் போராட்டங்கள், பின்னர் நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கும், குறிப்பாக பல்கலைக்கழகங்களுக்கும் பரவி, மமதைகொண்ட பல்வேறு மாயத்தோற்றங்களைத் தகர்த்து, கூர்மையான தீர்வை நோக்கி நகர்த்தியுள்ளது.

இந்தப் போராட்டங்கள் அசாம், திரிபுரா மற்றும் பிற வடகிழக்கு மாநிலங்களில் இந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டவுடன் துவங்கினாலும், ஜமியா மிலியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழகம் மற்றும் அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகங்களில் காவல்துறை வன்முறை வெறியாட்டங்களில் ஈடுபட்டு, தடியடிப் பிரயோகம் நடத்தியபின்னர் பெரும் உத்வேகம் பெற்றன. ஊடகங்கள் அளித்துள்ள அறிக்கையின்படி, தில்லி காவல்துறையினர் வேண்டுமென்றே இலக்கு நிர்ணயித்து, ஜமியா மிலியா இஸ்லாமியா பல்கலைக்கழக நூலகத்திற்குள்ளும் விடுதிகளுக்குள்ளும் சென்று கண்ணீர்ப் புகைகுண்டுகளை வீசியுள்ளார்கள். மாணவர்களை ரப்பர் புல்லட் குண்டுகளால் சுட்டுள்ளார்கள். அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் நடந்த தாக்குதல்களும் இதற்கு இணையாக அல்லது  இதைவிடக் கொடூரமானமுறையில் நடைபெற்றிருக்கின்றன. மாணவர்கள் அமைதியாக போராடியபோதிலும்கூட, காவல்துறையினர் வன்மமாக நடவடிக்கை எடுத்துள்ளனர். பொதுச் சொத்துக்களுக்கு சேதம் ஏற்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் எதையும் மாணவர்களால் எடுக்கப்படவில்லை. இதனை காவல்துறையே ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், கிளர்ச்சியாளர்கள் பொதுச் சொத்திற்கு சேதம் விளைவித்ததாகவும், அதற்கு இணையாக அரசு இயந்திரம் தாக்குதல் நடத்தியதாகவும் எனவே இரண்டுமே சமம் என்று அரசு கூறுவதன் மூலம், அரசு தன் அறநெறிப் பொறுப்பைக் கைகழுவுவதையே காண்பிக்கிறது. குழப்பம் மற்றும் களங்கம் விளைவித்தல் தொடர்பான முயற்சிகள் காவல்துறையின் மிருகத்தனமான அடக்குமுறையை எதிர்கொண்ட மாணவர்களின் வீரத்திற்கு முன் வெற்றிபெறவில்லை. காவல்துறையின் தடியடிகளை அச்சமற்று எதிர்கொண்ட ஜமியா மாணவிகள் ஆள்வோருக்கு, மக்களின் உரிமைகளைக் காலில்போட்டு நசுக்குவதற்கு அனுமதிக்க முடியாது என்று வலுவான முறையில் எச்சரிக்கையை விடுத்துள்ளனர். நாடு முழுவதும் பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்களில் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் அபரிமிதமான வீரத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர். அரசமைப்புச் சட்ட உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் குடியுரிமைச்சட்டம் மற்றும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டின் வெளியேற்ற வடிவங்களுக்கு எதிராகவும் இதுவரை அரசியல் ரீதியாக செயலற்று இருந்த மாணவர்கள் கூட தற்போது தெருக்களில் இறங்கிப் போராடத் துவங்கியுள்ளனர்.

இந்தச் சுடரும் துணிவிற்குப் பின்னால், இந்தப் போராட்டங்களின் ஒட்டுமொத்த குறிக்கோளை அங்கீகரிக்க மறுத்து இதனை தரக்குறைவாகக் கருத ஆட்சியாளர்கள் எடுக்கும் முயற்சிகளில் நம்பகத்தன்மை இல்லை. இதில் ஆச்சர்யப்படுவதற்கு இல்லை என்றபோதிலும், அருவருப்பாக இருக்கிறது. நாட்டின் பொது நிறுவனங்களில் முக்கியமான இடங்களில் பணிபுரிவோர் மதரீதியான வழுவமைதிகளைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ளத் தவறிவிட்டனர். மதவெறி மற்றும் அடிப்படைவாதத்தின் வடிவங்கள் மக்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்வதுபோல் தெரியவில்லை. ஏனெனில் குடியுரிமைத் திருத்தச் சட்டம் மற்றும் தேசியக் குடிமக்கள் பதிவேடு ஆகியவற்றின் பின் உள்ள வெட்கங்கெட்ட பிளவுவாத மற்றும் அரசமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிரான நோக்கம், மனிதாபிமானமும் பகுத்தறிவும் மிக்கவர்களுக்குத் தெளிவாகவே தெரிகிறது. டிசம்பர் மாதம் 19ஆம் தேதி நடைபெற்ற தேசிய அளவிலான போராட்டங்களில் ஒற்றுமை மற்றும் சமூக இணக்கத்திற்கான அவசியம் தெளிவாகவே தெரிந்தது. இது இந்நாட்டின் வேற்றுமையின் பல்வேறு வடிவங்களின் வெளிப்பாடாகவே அமைந்துள்ளது. அரசமைப்புச் சட்டத்தின் வடிவத்திற்குள் அவர்கள் கூட்டாக வாழ்வதற்கான சாத்தியங்களையே இது வெளிப்படுத்தியது.

கிளர்ச்சியாளர்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த அரசு மறுத்துவிட்டது. பேச்சுவார்த்தைக்கோ சமரச முயற்சிக்கோ எந்த அடியும் எடுத்து வைக்கப்படவில்லை. ஆனால் இந்தப் போராட்டத்தை அடக்குமுறை கொண்டு அடக்க முயற்சித்துள்ளது. 144ஆவது பிரிவின்  கீழான தடை உத்தரவு, மொபைல் சேவைகளை தற்காலிகமாக முடக்கியது, தில்லியில் மெட்ரோ நிலையங்களை மூடியது என்று பல்வேறு நடவடிக்கைகளை அரசு எடுத்துள்ளது. கிளர்ச்சியாளர்களை அச்சமூட்டிப் பணியவைத்திட ஆள்வோர் மேற்கொண்ட உத்தி, காலங்கடந்தது என்பது தெளிவாக நிரூபிக்கப்பட்டது. தடை உத்தரவுகளையும் மீறி பல்வேறு தரப்பினர் அமைதியாகக் கூடி தங்கள் அடிப்படை உரிமைக்காகப் போராடினார்கள். கிளர்ச்சிகளின் போது கொள்ளை, கலவரம், மோதல்கள், வன்முறை ஆகிய சம்பவங்கள் குறித்து ஆழமான புலனாய்வைக் கோரியபோது, இவை அனைத்தும் பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆளும் மாநிலங்களில் நடந்தவை என்பது தெரிகிறது. லக்னோவிலும் மங்களூரிலும் போலிசாரின் துப்பாக்கிச்சூட்டில் மூன்று பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். இதற்கு முன்னர் அசாம் மாநிலத்தில், போராடும்போது ஐந்து பேர் உயிரிழந்துள்ளனர். தற்போதுள்ள அரசு தனது அதிகாரத்துவத்தை வலுவாக உயர்த்தும் அணுகுமுறையால் விலைமதிப்பற்ற மனித உயிர்கள் பலியானது, ஆள்வோரின் தார்மீக தோல்வியைக் காண்பிக்கிறது. இத்தகைய முரண்பாடுகளையும் நெருக்கடிகளையும் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலமும் எதிர்க்கட்சிகளின் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன்மூலம் தீர்க்கப்படவேண்டியது ஜனநாயகத்தின் தேவை. இத்தகைய தன்முனைப்புள்ள, சமரச முயற்சிகள் நாட்டில் நிலையான பதற்றங்களும் மோதலும் இல்லாமல் தவிர்க்கும். அமைதியான கூட்டுவாழ்க்கையை உத்தரவாதப்படுத்த அரசு தவறினால், மக்கள் இதில் முன்னிலை எடுக்கும் கட்டாயத்திற்கு தள்ளப்படுவார்கள். மக்களில் பெரும்பான்மையானோர் மத்தியில் சட்ட மறுப்பு உணர்வும் அரசமைப்புச் சட்டத்தின் மீதான அர்ப்பணிப்பும் உயர்ந்துவருவது மனம் நெகிழத்தக்க ஓர் உத்தரவாதமாகும்.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Biden’s policy of the “return to the normal” would be inadequate to decisively defeat Trumpism.

*/ */

Only a generous award by the Fifteenth Finance Commission can restore fiscal balance.

*/ */

The assessment of the new military alliance should be informed by its implications for Indian armed forces.

The fiscal stimulus is too little to have any major impact on the economy.

The new alliance is reconfigured around the prospect of democratic politics, but its realisation may face challenges.

A damning critique does not allow India to remain self-complacent on the economic and health fronts.

 

The dignity of public institutions depends on the practice of constitutional ideals.

The NDA government’s record in controlling hunger is dismal despite rising stocks of cereal.

 

Caste complacency of the ruling combination necessarily deflects attention from critical self-evaluation.

Rape atrocities tragically suggest that justice is in dire need of egalitarian commitment by every citizen.

Back to Top