உச்சநீதிமன்றத்தால் ஒரு பாதி உற்சாகம்

வன்கொடுமைகள் தடைச் சட்டம் தொடர்பாக சமீபத்திய தீர்ப்பு சட்ட ரீதியாக செய்திட்ட பிழையைச் சரி செய்திருக்கிறது, அவ்வளவுதான்.

 

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

இந்தப் பத்தாண்டு காலமானது, உச்சநீதிமன்றத்திலிருந்து தான் செய்த பிழைகளைத் தானே சரிசெய்துகொண்டுள்ள தீர்ப்புகள் வழக்கத்தைவிட அதிகமான அளவிற்கு வந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறது. உடனடியான இரு எடுத்துக்காட்டுகள் என்பவை, கே.எஸ். புட்டாசாமி (எதிர்) இந்திய அரசு (2017)  மற்றும் நவ்தேஜ் சிங் ஜோஹர் (எதிர்) இந்திய அரசு (2018) ஆகிய இரு வழக்குகளின் தீர்ப்புரைகளும், ஏ.டி.எம். ஜபல்பூர் (எதிர்) எஸ்.கே. சுக்லா (1976) வழக்கு மற்றும் சுரேஷ் குமார் கௌசல் (எதிர்) நாஷ் ஃபவுண்டேஷன் (2013) ஆகியவற்றில் அளித்திருந்த தீர்ப்புகளை முறையே மாற்றி அமைத்திருப்பவைகளுமாகும்.

நீதிமன்றங்கள், காலமும் சூழ்நிலைமைகளும் மாறுவதால் சட்டம் மீதான தங்கள் கருத்துக்களையும் வழக்கமாக மாற்றுகின்ற அதே சமயத்தில், இந்த இரு வழக்குகளின் மீதான தீர்ப்புரைகளும் உச்சநீதிமன்றத்தின் இதயம் மாறியிருப்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது.  இவ்வாறு நீதிமன்றங்கள் தங்களைத் தாங்களே திருத்திக் கொள்ள முன்வந்திருப்பதானது, ஒரு முக்கியமான அம்சத்தின் மீது தீர்ப்பளித்திட தீர்மானித்த விதம் அடிப்படையில் சரியில்லை என்று நீதிமன்றம் சிந்தித்து, அணுகியிருப்பதன் காரணமாகவே, வழக்கமாகச் சட்டப்படி அல்லது உண்மையின் அடிப்படையில் செய்திட்ட பிழையைச் சரிசெய்வது என்பதைவிட ஓர் ஆழமான தவறு புரிந்திருக்கிறோம் என்று ஒப்புக்கொள்ளக்கூடிய விதத்தில் வந்திருக்கிறது.

இதேபோன்று, உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, டாக்டர் எஸ்.கே. மகாஜன் (எதிர்) மகாராஷ்ட்ர அரசு (2018) (இனி மகாஜன் தீர்ப்பு என வாசிப்போம்), வழக்கிலும் 1989ஆம் ஆண்டு தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைகள் தடைச்) சட்டம் குறித்த மேற்கொள்ளவேண்டிய கட்டளைகளை மறுஆய்வுக்கு உட்படுத்தி, திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டிருப்பதிலும், நீதிமன்றம் மிகப்பெரிய அளவில் தன்னைத்தானே திருத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இந்திய அரசு (எதிர்) மகாராஷ்ட்ர அரசு (2019) (இனி மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பு என வாசிப்போம்) என்னும் வழக்கின் தீர்ப்பிலும் உச்சநீதிமன்றத்தின் மூன்று நீதிபதிகள் அடங்கிய அமர்வாயம்,   வன்கொடுமைகள் தடைச் சட்டத்தின்கீழ் குற்றம்சாட்டப்பட்டிருப்பவர் அரசு ஊழியராக இருந்தால் அவரைக் கைது செய்வதற்கு முன் அவருக்கும் மேலான உயர் அதிகாரியின் அனுமதியைப் பெறவேண்டும் என்றும், இந்தச் சட்டத்தின்கீழ் முதல் தகவல் அறிக்கைப் பதிவு செய்யப்படுவதற்கு முன் காவல் துணை கண்காணிப்பாளரால் பூர்வாங்க விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும் முன்பு அளித்திருந்த கட்டளைகளைத் திரும்பப்பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

பல்வேறு வழக்குகளில் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிற சட்டப்படியான தீர்முடிவுகளை ஆய்வு செய்வதிலிருந்தும், வன்கொடுமைகள் தடைச் சட்டத்தின் நோக்கத்தைப் பரிசீலனை செய்ததிலிருந்தும், உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு என்பது அது சட்டப்படி செய்திட்ட பிழையைச் சரி செய்திருக்கிறது என்பதேயாகும். காரணம், ஒரு குற்றவியல் சட்டத்திற்காக சிறப்பு நடைமுறை எதையும் நீதிமன்றம் உருவாக்கிட முடியாது. ஏனெனில், அதுபோன்ற எதுவும் தற்போது இல்லை என்பது மட்டுமல்ல எவரும் அவ்வாறு வேண்டுமென்று கோரவும் இல்லை.

தெளிவற்ற முறையிலும், உதவமுடியாத விதத்திலும் வழிகாட்டும் நெறிமுறைகளை பொதுவாக அனைத்து வழக்குகளிலும் அளிக்கும் போக்கு இருக்கிறது என்ற போதிலும், இந்தக் குறிப்பிட்ட வழக்கில், நீதிமன்றம் அளித்திருந்த கட்டளைகள் என்பவை, வன்கொடுமைகள் தடைச் சட்டம் அமைக்கப்பட்ட நோக்கத்தின் ஆணிவேரையை பிடுங்கி எறியக்கூடிய விதத்தில், சாதிய வன்கொடுமைகளுக்கு உள்ளானவர்கள் நீதி கோருவதை மேலும் கடினமாக்கக்கூடிய விதத்தில் அமைந்திருந்தது.

ஆனால் இந்தத் தீர்ப்பு இதற்கும் மேலாகச் செல்கிறது. இது, மகாஜன் தீர்ப்பை, வன்கொடுமைகள் தடைச் சட்டம் எந்தவிதத்திலும் தலித்துகளாலோ, பழங்குடியினராலோ  “துஷ்பிரயோகம்” செய்யப்பட்டதாக (எவ்விதமான அடிப்படையுமின்றிக்) கருதியதன் மூலம் இந்தியாவிலிருந்து வரும் எதார்த்த நிலைமைகளை உதாசீனம் செய்திருந்தது என்று அங்கீகரித்து ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.  இது, நாடு முழுவதும் எவ்விதத் தங்குதடையுமின்றி வன்கொடுமைகள் தொடர்கின்றன என்பதையும் மேலும் குற்றவியல் நீதிபரிபாலன முறையானது பெரிய அளவில் பொய்த்துப்போயிருக்கிறது என்பதையும் அதன் விளைவாக இச்சட்டத்தின்கீழான தண்டனை விகிதங்கள் மிகவும் குறைவு என்பதையும் அங்கீகரித்து, ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. மேலும் இது, நாட்டில் உள்ள தலித்துகளுக்கும் பழங்குடியினருக்கும் அதிகாரம் அளிக்கக்கூடிய விதத்தில், குறைவாக இல்லாமல் கூடுதலாக, பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் தேவை என்பதையும் அங்கீகரித்து ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. மகாஜன் தீர்ப்பு, இரு சாதி இந்துக்கள் அடங்கிய நீதிபதிகளால் மட்டும் (சவர்ணா நீதிபதிகளால் மட்டும்) அளிக்கப்பட்டுள்ள அதே சமயத்தில், மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பானது அளித்திட்ட நீதிபதிகளில் ஒரு தலித் நீதிபதியும் இருந்திருக்கிறார்.

மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பு வரவேற்கப்பட்டபோதும், அதன் முக்கியத்துவம் மங்கத்தொடங்கிவிட்டது.  ஏனெனில், முதலாவதாக 2018ஆம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட தலித்துகள் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைகள் தடை) திருத்தச் சட்டத்தின் மூலமாக, மகாஜன் தீர்ப்பே அது பகரப்பட்ட ஒருசில மாதங்களில் மாற்றியமைக்கப்பட்டுவிட்டது. எனவே, மறுஆய்வு என்பது சம்பிரதாயமான ஒன்றுதான். அதாவது நாடாளுமன்றத்தின் நடவடிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டதாக முத்திரை குத்தியிருக்கிறது. இரண்டாவதாக, நீதித்துறையின் சுதந்திரம், மத்திய அரசாங்கத்திடமிருந்து சிறிதளவு மாறுபட்டிருக்கும்போது, உண்மையிலேயே அது மனம் மாறி இவ்வாறு செய்திருக்கிறதா அல்லது மத்திய அரசாங்கம் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பியதன் காரணமாக இவ்வாறு செய்திருக்கிறதா என்று மதிப்பிடுவது கடினம். முக்கிய பிரச்சனைகள் ஒவ்வொன்றிலும் மத்திய அரசாங்கத்தின் நிலைப்பாட்டை ஒத்தே நீதிமன்றமும் செயல்பட்டு வரும் சமீபத்தியப் போக்குகளைப் பார்க்கும்போது, இதுவும்கூட அதேபோன்றதுதானோ என எண்ண வைத்திருக்கிறது.  இறுதியாக, உச்சநீதிமன்றத்தில் முதல் தலித் நீதிபதியாக இருந்த நீதியரசர் பி.ஆர். கவாய், அநேகமாக ஒரு பத்தாண்டு காலம் அமர்வாயத்தில் அங்கமாக இருந்திருக்கிறார் என்ற போதிலும், இந்த விஷயம் தொடர்பாக சுயேச்சையாக கருத்து எதையும் கூறவில்லை. அவர் அங்கம் வகித்த அமர்வாயத்தில் அவரைவிட மூத்த நீதிபதியும், பிராமணருமான  நீதியரசர் அருண் மிஷ்ராதான் அமர்வாயத்திற்காக கருத்து கூறியிருந்தார். உச்சநீதிமன்றத்திலும்கூட ஒருவரின் தலைமைக்குக் கீழ் அமர்ந்திருக்கும் இதர நீதிபதிகள் கருத்து கூற முடியாது.

மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பு, நீதிமன்றத்தால் திருத்திக்கொள்ளப்பட்டுள்ள வேறு இரு தீர்ப்புகளிலிருந்தும் வேறுபடுகிறது. அந்த தீர்ப்புகள் எல்லாம் அனைவரின் உரிமைகளை, அல்லது ஏதோ ஒருவிதத்தில் விளிம்புநிலை குழுக்களின் உரிமைகளை, முன்னெடுத்துச் செல்ல முயலும் அதே சமயத்தில், இங்கே உச்சநீதிமன்றம் செய்திருப்பது  தலித்துகள் மற்றும் பழங்குடியினரின் உரிமைகளில் மேலும் பின்னடைவுகள் ஏற்படாது தடுத்திருக்கிறது என்பதாகும். இவ்வாறான பின்னடைவுக்கு முதலில் இதுதான் பொறுப்பாக இருந்திருக்கிறது.

மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பில் உள்ள வாசகங்கள் எப்படி இருந்தபோதிலும், அதன் நிகர நிகழ்வு என்பது பெரிய அளவு சுதந்திரத்திற்கான நீதிபரிபாலன அமைப்பு முறையின் பாதையை அகலத்திறந்துவிடுவது அல்ல, மாறாக இதுவரை கணக்கில் வராது, சாதிய அடிப்படையில் செயல்பட்ட நீதித்துறையினரால்,  தலித் மற்றும் பழங்குடியினர் உரிமைகளுக்கு ஏற்பட்டிருந்த அரிப்பை ஓரளவுக்குத் தடுத்து நிறுத்தியிருப்பது மட்டுமேயாகும்.

மகாஜன் தீர்ப்பில் உச்சநீதிமன்றம் செய்திட்ட தவறுகளின் முழு வீச்சளவையும் உச்சநீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறதா?  மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பைப் படிக்கும்போது, அப்படித்தெரியவில்லை. இருப்பினும்கூட அதனை வரவேற்போம். மகாஜன் மறுஆய்வு தீர்ப்பில் கண்டுள்ள வாசகங்களும் அதன் வெளிப்பாடும் பாதி உற்சாகம் அடையக்கூடிய அளவிற்கு மதிப்புமிக்கதாகும்.

 

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Using ordinance to protect freedom of expression from foul speech may result in damaging decent communication.

Only an empowered regulator can help boost production and cut coal imports.

Biden’s policy of the “return to the normal” would be inadequate to decisively defeat Trumpism.

*/ */

Only a generous award by the Fifteenth Finance Commission can restore fiscal balance.

*/ */

The assessment of the new military alliance should be informed by its implications for Indian armed forces.

The fiscal stimulus is too little to have any major impact on the economy.

The new alliance is reconfigured around the prospect of democratic politics, but its realisation may face challenges.

A damning critique does not allow India to remain self-complacent on the economic and health fronts.

 

The dignity of public institutions depends on the practice of constitutional ideals.

The NDA government’s record in controlling hunger is dismal despite rising stocks of cereal.

 

Back to Top