ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

ஹஷிம்புரா தரும் பாடங்கள்

ஹஷிம்புராவில் போலீஸ் காவலில் நடந்த பயங்கர படுகொலையை ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

1987ல் உத்திர பிரதேசத்தில் ஹஷிம்புராவில் காவல்துறையின் பிரதேச ஆயுதபடையினரால் 38 முஸ்லிம் ஆண்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட விவகாரத்தை மறந்துவிட்டு, அதைக் கடந்து மேலே செல்லுவது என்பது நினைத்தும் பார்க்க முடியாத செயல். ஆகவே, படுகொலை நடந்து 31 ஆண்டுகள் கழித்து டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் அளித்திருக்கும் தீர்ப்பு குறித்து விவாதம் தேவை. இந்திய சமூகமும், அரசியலும் கற்க வேண்டிய பாடங்களுக்காக அந்த கோரமான அத்தியாயத்தின் நினைவுகள் பிழிந்தெடுக்கப்பட்டாக வேண்டும். ஆயுதப் படையைச் சேர்ந்த 16 பேருக்கு (மூன்று பேர் வழக்கு நடந்துகொண்டிருந்தபோதே இறந்துவிட்டனர்) ஆயுள் தண்டனையை வழங்கிய டெல்லி உயர் நீதிமன்றம், ‘’சட்ட அமலாக்கத்துறையிலேயே நிறுவனரீதியான பாரபட்டசம் இருப்பதை இது வெளிப்படுத்துகிறது’’ என்று கூறியது. போலீஸ் காவலில் வன்முறை நிகழ்வதற்கும் நிறுவனரீதியான வன்முறைக்கும் இந்த நாடு மிகவும் பழகிவிட்டிருந்தபோதிலும்கூட இந்தக் கொடூரம் அதன் முஸ்லிம் வெறுப்பிற்காகவும், குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் போக்காலும் பெரும் அதிர்ச்சியளிப்பதாக இருந்தது.

சொல்லப்போனால், மாநில அரசு, உத்திர பிரதேச காவல்துறை, கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக அடுத்தடுத்து வந்த மாநில அரசாங்கங்கள் ஆகியவற்றின் மீதுதான் வழக்கே நடந்துகொண்டிருந்தது. கீழ் நீதிமன்றத்தில் ஆயுதப்படைக் காவலர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என விடுவிக்கப்பட்டனர், பின்னர் உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நடந்தபோது போலீஸ் காவல் வன்முறை மற்றும் சாவுகள் என்று வருகிறபோது காவல்துறை விசாரணை எப்படி நடத்தப்படுகிறது என்பது வெளியானது. நாட்டில் நடக்கும் போலீஸ் காவல் சாவுகளின் எண்ணிக்கையை பார்க்கிறபோது நமது மனதை அரிக்கும் கேள்வி இதுதான்: காவல்துறையை யார் கண்காணிப்பது?

உயர் நீதிமன்றமும் குறிப்பிட்டிருப்பதைப்போல் இது போலீஸ் காவலில் நடந்த இந்தக் கொலைகளில் ‘’மனித உரிமைகளை மிக மோசமாக மீறியவர்களுக்கு எதிராக திறம்பட வழக்கை நடத்தும் ஆற்றலற்றதாக இருக்கிறது சட்ட அமைப்பு.’’ ஹஷிம்புரா தரும் பாடங்களை மனப்பூர்வமாக ஏற்று நடவடிக்கை எடுத்தாலொழிய இத்தகைய கொடூரம் இதுவே கடைசி முறையாக இருக்காது. இவ்வாறு கூறுவது நம்பிக்கையிழந்த நிலையை காட்டுவதாகத் தோன்றும் ஆனால் அதுவே யதார்த்தம். இந்த வழக்கில் நீண்ட காலமாக ஈடுப்பட்டுள்ள மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்களும், வழக்கறிஞர்களும் சுட்டிக்காட்டுவதைப்போல் ஆயுதப்படையில் இருக்கும் கீழ்நிலைக் காவலர்கள் தங்கள் விருப்பம்போல் செய்த செயலாக இது இருக்காது. இதுவும் நீண்டகாலமாக இருக்கும் பிரச்னைதான்: போலீஸ் காவல் வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு தண்டனை கிடைக்கும்போது கூட வன்முறையை பின்னிருந்து ஆட்டிவைத்தவர்கள் தண்டனையிலிருந்து தப்பிவிடுகிறார்கள்.

 குடிமக்களின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்க வேண்டிய அரசியலமைப்புச்சட்ட நிறுவனங்களே அவர்களை கைவிடுகின்றன. துரதிருஷ்டவசமாக இது கடந்துபோன காலமாக இல்லை. உண்மையில், சில சமூகங்கள், குழுக்களுக்கு எதிராக வன்முறையை, கொடூரத்தை கட்டவிழ்த்துவிடுவதை இந்த நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து செய்துவருகின்றன. அவற்றின் குற்றங்கள் தண்டனைக்குள்ளாவதும் இல்லை. ஆகவே ஹஷிம்புராவின் பாடங்களை நினைவில் வைத்திருப்பதும் விவாதிப்பதும் இப்போது மிகவும் அவசியம்.

அந்த மதக் கலவரத்தில் கொல்லப்பட்டவர்களின் குடும்பத்தினர் மற்றும் ஆதரவாளர்கள் மற்றும் வன்முறையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் நீதித் துறையிடம் வைத்திருந்த நம்பிக்கை மற்றும் தார்மீக உறுதியை நாம் அங்கீகரித்தாக வேண்டும். ஊடகச் செய்திகளும் வழக்கறிஞர்களும் சுட்டிக்காட்டியதைப்போல் காவல்துறை ஆயுதப்படையினரால் கொல்லப்பட்டவர்கள் எந்தப் பகுதியிலிருந்து பிடிக்கப்பட்டார்களோ அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் அனைவருமே ஆபத்தானவர்கள் என்றும் தேசத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்றும் முத்திரை குத்தப்பட்டனர். இருந்தும் இவர்கள் சுற்றி வளைக்கப்பட்டபோது அவர்களிடமிருந்து எந்த எதிர்வினையும் இல்லை என்பதுடன் அவர்களிடம் ஆயுதம் ஏதும் இருந்த தற்காக ஆதாரமும் ஏதுமில்லை என்பதிலிருந்து அவர்களை ஆபத்தானவர்களாக காட்ட செய்யப்பட்ட முயற்சி எப்படிப்பட்ட பொய் என்பது தெளிவாகிறது. வன்முறையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கீழ் நீதிமன்றத்தில் பின்னடவை சந்தித்தபோதிலும் தங்களது வாழ்வாதாரங்களும், குழந்தைகளின் கல்வியும் பாதிக்கப்பட்டபோதிலும், அவர்கள் அடைந்த உளவியல் மற்றும் உணர்வு ரீதியான பாதிப்புகளை சொல்லத்தேவையே இல்லை, வழக்கை தொடர்ந்து நடத்தினர். அவர்களுக்காக வழக்காடிய வழக்கறிஞர்களும், சம்பந்தப்பட்ட பெண்களும் வழக்கை கைவிட மறுத்துவிட்டனர். இறுதியில், இத்தகைய விடாமுயற்சிதான் நடந்த படுகொலைக்கும் குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஆயுதப்படை காவலர்களுக்கும் இடையிலிருந்த தொடர்பை ‘’கண்டறிய’’ இட்டுச்சென்றது.  நீதி கிடைப்பது சாத்தியம் என்ற நம்பிக்கையை உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்ததற்காக வன்முறையில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், வழக்கறிஞர்கள், ஊடகங்களின் ஒரு சிறு பகுதியினர் அங்கீகாரத்திற்கும் பாராட்டிற்கும் உரியவர்கள்.

இந்த வழக்கு ஒன்றும் ஒதுக்கித்தள்ளிவிடுகிறபடியான பிறழ்வு அல்ல. வன்முறையில் உயிரிழந்தவர்கள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்பங்கள் வைத்துள்ள பல கோரிக்கைகள் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டாக வேண்டும். ’’சுதந்திர இந்தியாவின் ஆக மோசமான போலீஸ் காவல் கொலை’’ என்று இந்த வழக்கை ஆராய்ந்த காவல்துறை அதிகாரி ஒருவர் இந்தப் படுகொலையை விவரித்தார். இதன் முக்கியமான அம்சங்களை, இந்த நாடு எங்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பற்றி கவலை கொண்டுள்ள குடிமக்களின் ஆதரவுடன் ஊடகங்கள் நினைவுறுத்திக்கொண்டேயிருக்கும் என்றால் அந்தக் குடும்பங்களின் கோரிக்கைகள் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

ஹஷிம்புரா முஸ்லிம்களைப் பொறுத்தவரை அவர்களது கூட்டு வரலாற்றில் மறக்க முடியாத அங்கமாக இந்த நிகழ்வு இருக்கும். இந்த நிகழ்வின் விவரங்கள் இந்த சமூகத்தில் நினைவில் ஆழப்பதிந்திருக்கும். பரந்துபட்ட பொதுமக்களின் நினைவிலும் இந்த அத்தியாயம் ஆழமாக பதியவைக்கப்பட வேண்டும் என்பது முக்கியம். வரலாற்றை மறப்பவர்கள் செய்த தவறை மீண்டும் மீண்டும் செய்கிறார்கள் என்ற பாடம் மிக வெளிப்படையான பாடம் மட்டுமல்ல மிக அதிகமாக புறக்கணிக்கப்பட்ட பாடமும் கூட.

Back to Top