ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

உரிமைகளுக்காக பிச்சையெடுத்தல்

பிச்சையெடுத்தலுக்கு எதிரான சட்டங்கள் வறுமையை குற்றமாக்குவதுடன் வறியவர்களை பொதுமக்களின் பார்வையிலிருந்தே அகற்றுகின்றன.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

இந்தியாவில் பிச்சைக்காரர்களின் சட்டப்படியான நிலை எப்போதுமே நிச்சயமற்றதாக இருந்துவந்திருக்கிறது. பின்பற்றத் தகுந்ததாக பல பத்தாண்டுகளாக பேசப்பட்டுவரும் பாம்பே பிச்சை தடுப்புச் சட்டம் (பாபிதச) 1959, வறுமையும் குற்றமும் ஒன்று என்ற அடிப்படையில் இயற்றப்பட்ட ஒரு சட்டம். பிடியாணை இல்லாமலே வெறும் ‘’சந்தேகத்தின்’’ பேரில் ஆட்களை கைது செய்து பொதுமக்களின் பார்வையிலிருந்து அவர்களை அகற்ற இந்தச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது. மாநகரங்களை தூய்மைபடுத்தும் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக  காவல்துறையினர் ‘’பிச்சைக்காரர்களை’’ சுற்றிவளைத்து மாநகரத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பால் அவர்களை அப்புறப்படுத்துவதாக இது இருக்கிறது. குறிப்பாக வெளிநாட்டுக்காரர்களின் பார்வையில் இந்தியாவின் பிம்பம் எப்படியிருக்கிறது என்பது துரத்தியடிக்கப்படும் இவர்களின் வேதனையை விட முக்கியமானதாக இருக்கிறது. பிச்சையெடுப்பது என்பது நமது சமூக அமைப்பில் உள்ளார்ந்திருக்கும் பிரச்னை என்பதை டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் ஒப்புக்கொண்டு, இதை குற்றமாக பார்க்கும் தவற்றை சரிசெய்திருக்கிறது. அரசு தனது சொந்த தோல்விகளுக்காக மக்களை தண்டிப்பது, அவர்களுக்கு ஏற்கனவே இருக்கும் வேதனையுடன் அவமானத்தையும் அவர்களுக்கு அளிப்பது என்பது நியாயமற்றது என உயர் நீதிமன்றம் கூறியிருக்கிறது. பிச்சையெடுப்பதை தண்டனைக்குரிய குற்றமாக்கும் பாபிதச-வின் பிரிவுகளை அது செல்லாததாக்கியிருக்கிறது. ஆனால் அதன் இந்தத் தீர்ப்பு டெல்லிக்கு மட்டுமே பொருந்தும்.

பிச்சையெடுத்தலுக்கு எதிரான சட்டங்களால் பாதிக்கப்படும் மக்களின் சமூக, பொருளாதார நிலையின் காரணமாக அவர்கள் யாருடைய ‘’வாக்காளர்’’களாகவும் இல்லை. இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் பிச்சைக்காரர்கள், திருட்டுப்பொருட்களை விற்பவர்கள், சிறு சிறு பொருட்களை கூவி விற்பவர்கள், வீதி நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி பிழைப்வர்கள், குப்பை பொறுக்குபவர்கள், காரணங்கள் ஏதுமின்றி ஆங்காங்கே நின்றபடி பொழுதைக் கழிப்பவர்கள் (வேறு ஊர்களிலிருந்து குடியேறிவர்கள் உட்பட) ஆகியோரை எந்தப் பிடியாணையும் இல்லாமல் கைது செய்யலாம், பிணைத்தொகையில் விடுவிக்கலாம், சான்றிதழ் பெற்ற நிறுவனம் ஒன்றில் இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளுக்கு அடைத்துவைக்கலாம், இரண்டாம் முறையாக பிடிபட்டால் 10 ஆண்டுகள் வரை அடைத்துவைக்கலாம். பாபிதச-ன்படி இது உண்மை. பிச்சைக்காரர்களை சார்ந்திருப்பவர்களையும் அடைத்துவைக்கலாம் என்று இந்தச் சட்டம் கூறியது. இதன்படி பிச்சைகாரர் சட்டப்படி ஒரு வெளியாள்: இந்திய நிலப்பரப்பில்தான் அவரும் இருக்கிறார் என்றாலும் இந்திய குடிமக்களுக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டிருக்கும் அரசமைப்பு உரிமைகளின் பலன்கள் இல்லாது ஆக்கப்பட்டவர். குடியுரிமையுடன் வரும் உரிமைகள் என்பது தனிநபர்களின் ‘’மரியாதை’’யை பொறுத்தது என்பதே அரசின் இந்த நிலைபாட்டில் உணர்த்தப்படுகிறது.

கைது செய்யப்பட்டவர்களை குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்த பிறகு அவர்களை பிச்சைக்காரர்கள் இல்லங்களுக்கு அனுப்பும் மாஜிஸ்ட்ரேட் நீதிமன்றங்களில் சட்டப்படி முறையாக பின்பற்றப்பட வேண்டிய விதிமுறைகள் எதுவும் பின்பற்றப்படுவதில்லை என்பதை பல ஆய்வுகள் காட்டியிருக்கின்றன. பார்ப்பதற்கு ஒருவர் ‘’பிச்சைக்காரர் போல் தோன்றினால்’’ போதும் அவர் கைது செய்யப்படலாம். பிச்சைக்காரர் இல்லங்களில் பணியாளர்கள் மிகக் குறைவு, நிதியாதாரங்களும் கிடையாது. இங்கிருப்பவர்கள் கூலியில்லாத வேலைக்காரர்களாக நடத்தப்படுகின்றனர். இங்கிருப்பவர்களுக்கு கைத்தொழில் தொடர்பான பயிற்சி அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது வெறும் ஏட்டளவில்தான் இருக்கிறது. ஆனால் அதே பழைய மோசமான சூழலுக்கே திரும்புகிறார்கள்.

2006ஆம் ஆண்டின் ராம் லக்கன் வழக்கு இந்த சட்ட விஷயத்தில் ஒரு மைல்கல்லாக கருதப்படுகிறது. திடீர்ச்சோதனை (ரெய்ட்) ஒன்றில் கைது செய்யப்பட்ட ‘’பிச்சைக்காரர்” குற்றவாளியென தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட பிறகு சான்றிதழ் பெற்ற அமைப்பு ஒன்றிற்கு அனுப்படுவதற்குப் பதிலாக ஓராண்டு திகார் சிறைக்கு அனுப்பப்பட்டார். அச்சுறுத்தல் மற்றும் கட்டாயப்படுத்தப்படுவதன் காரணமாக (குற்றக் கும்பல் ஒன்றால் பிச்சையெடுக்க கட்டாயப்படுத்தப்படுதல்) பிச்சையெடுப்பதற்கும் அவசியத்தின் காரணமாக (வறுமை மற்றும் பசியின் காரணமாக, சட்டப்படியான வேறு வாய்ப்புகள் இல்லாமையால் பிச்சைடுக்க நேர்வது) பிச்சையெடுப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை டெல்லி உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி சுட்டிக்காட்டினார். அவர் மேலும் கூறுகையில் ‘’அவர்கள் உயிர்வாழ்வதற்காக, உயிருடனிருப்பதற்காக பிச்சையெடுக்கிறார்கள். ஒரு நாகரீக சமூகத்தில் இத்தகையப் பிரிவினர் இருப்பது என்பது அரசுக்கு அவமானம், தோல்வி. அவர்களை பிடித்து அடைத்துவைத்து அவமானத்திற்கு உள்ளாக்குவது என்பது அவர்களை மனிதத்தன்மையே இல்லாதவர்களாக ஆக்குவதாகும்” என்று குறிப்பிட்டார்.

1990ல் பாம்பே உயர் நீதிமன்றத்தில் தொடுக்கப்பட்ட ஒரு வழக்கில் அறிக்கையை சமர்ப்பிக்கும்படி ஒரு குழுவிற்கு நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. யார் பிச்சைக்காரர், யார் நோயாளி, யார் மாற்றுத்திறனாளி அல்லது பொருளாதார உதவித் தேவைப்படுபவர் என்பதை தீர்மானிக்க அளவுகோல்கள் ஏதும் இல்லை என்று அந்தக் குழு சுட்டிக்காட்டியது. இந்த ரெய்டுகளில் பிச்சையெடுக்காத ஆனால் அழுக்கான ஆடைகள் அணிந்திருப்பவர்களும், மனம்போன போக்கில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பவர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். குறிப்பாக, திருநங்கைகள் எளிதில் கைதுக்கு ஆளாகு நிலையில் இருப்பவர்கள். யாருடைய கண்காணிப்பின் கீழும் வராத அதிகாரத்தை அளித்து அதை விளிம்புநிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கும் மக்களுக்கு எதிராக பயன்படுத்த உதவும் இந்தச் சட்டம் ஏற்கனவே பெரிதும் பாதிக்கப்பட்ட நிலையிலுள்ள மக்களுக்கு எதிராக சமூகத்தில் நிலவும் பாரபட்சமான பார்வை தொடர்ந்து நீடிக்க வழிவகுக்கிறது. ‘’பிச்சையெடுத்தல்’’ என்பதன் கீழ் பல விதங்களில் பாதிப்பிற்குள்ளான, விளிம்புநிலைக்கு தள்ளப்பட்ட மக்கள் வருகிறார்கள். இந்தக் குழுவால் அளிக்கப்பட்ட அறிக்கை வழக்கம்போல் தூசிபடிந்து கிடக்கிறது.

ஆட்களை பிச்சையெடுக்கவைத்து பிழைப்பு நடத்துபார்களை தண்டிப்பதற்கு இந்தச் சட்டத்தில் இருக்கும் விதிகளை டெல்லி உயர் நீதிமன்றம் அப்படியே வைத்திருக்கிறது. இந்தப் பிரச்னையின் சமூக, பொருளாதார அம்சங்களை ஆராய்ந்த பிறகு, பிறரை கட்டாயப்படுத்தி பிச்சையெடுக்கவைத்து தொழில் செய்யும் கும்பல்களை ஒழிக்கும்படி மாநகர நிர்வாகத்திற்கு நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டிருக்கிறது. பிறரை கட்டாயப்படுத்தி பிச்சையெடுக்கவைத்து தொழில் நடத்தும் குற்றக் கும்பல்களைச் சேர்ந்தவர்கள் கைதாவதே இல்லை. அப்படியே கைதாகி குற்றவாளி என தீர்ப்பானாலும் தண்டனை வெறும் மூன்றாண்டுகள் மட்டுமே.

அரசமைப்பின் 19(1) (அ) மற்றும் 21ஆம் பிரிவுகளுக்கும், மாற்றுத்திறனாளிகள் மற்றும் வேலையில்லாதவர்களின் நலனை மேம்படுத்த வேண்டியது அரசாங்கத்தின் கடமை என்பதற்கும் எதிராக இந்தச் சட்டத்தின் பிரிவுகள் இருக்கின்றன என்பது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கொடிய வறுமை என்பது ஒரு நாட்டின் அரசியல் பொருளாதர நடவடிக்கைகளின் விளைவு என்றே பரவலாக கருதப்படுகிறது. கட்டமைப்புரீதியாக மேம்பாடு ஏதுமில்லாத நிலையில் குறைந்தபட்சம் பிச்சையெடுத்தலை குற்றமாக கருதுவதையாவது இந்திய மாநில அரசாங்கங்கள் நிறுத்தவேண்டும். பிரச்னை இருக்கிறது என்பதை டெல்லி உயர் நீத்மன்றத்தின் தீர்ப்பு ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறது. தீர்வு என்ன என்பது மிகவும் வெளிப்படையானது.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top