ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

பட்டினிச் சாவுகளுக்கு யார் பொறுப்பு?

பட்டினிச் சாவுகள் என்று சொல்லப்படுவனவற்றிற்கான காரணம் சமூக பாதுகாப்பு திட்டங்களின் பலன்கள் மறுக்கப்படுவதே.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

புது டெல்லியின் இதயப்பகுதியில் கடந்த வாரம் மூன்று சிறுமிகள் பசியினால் இறந்துவிட்டனர் என்ற வேதனையான செய்தி பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது. சுதந்தரமடைந்து 70 ஆண்டுகளான பின்னரும் பசியிலிருந்து தனது குடிமக்களை அரசாங்கத்தால் காப்பாற்ற முடியாதது பற்றி மட்டுமல்ல இந்தியா பின்பற்றும் வளர்ச்சி மாதிரி பற்றியும் இது கேள்வியெழுப்புகிறது. மான்ஸி, ஷிகா, பாருல் ஆகிய மூன்று சிறுமிகள், முறையே எட்டு, நான்கு, இரண்டு வயது ஆனவர்கள், ஜூலை 24ஆம் தேதி மருத்துவமனைக்கு கொண்டுவரப்பட்டபோதே இறந்துவிட்டிருந்தார்கள். பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கை இதை பட்டினியால் ஏற்பட்ட சாவு என்று கூறியுள்ளது. இவர்களது தந்தையை காணவில்லை, தாய் மனநிலை சரியில்லாதவர். தாய் இப்போது மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். இந்தியா தொழிற்துறை முதலாளித்துவத்திலிருந்து நுகர்வோர் முதலாளித்துவத்திற்கு முன்னேறிவிட்டது என்று குறிப்பிடுவது மிகவும் அபத்தமாக இருக்கிறது. அப்படியெனில் கேள்வி இதுதான்: இந்தியாவில் யார், எதை, எவ்வளவு நுகர்கிறார்கள்? உணவு மற்றும் சேவைத் துறையின் வளர்ச்சி திருப்திகரமாக இருக்கிறது, ஆனால் இத்தகைய பட்டினிச் சாவுகள் பற்றி ‘’நுகரும் இந்தியா’’ அறிந்திருக்கிறதா?

இந்தக் குழந்தைகளின் மரணத்தை அடுத்து, கடந்த ஆறு மாதங்களில் ஏற்பட்ட பட்டினிச் சாவுகள் பற்றிய செய்திகள் தொடர்ந்து வெளியாயின. பெரும்பாலானவை ஜார்கண்டில் நடந்தவை என்றாலும் கர்நாடகா, சட்டீஸ்கர், உத்தர பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களிலும் நடந்துள்ளன. இந்தப் பட்டினிச் சாவுகள் ஒவ்வொன்றிலும் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு சேர வேண்டிய பொருட்களை அவர்களிடம் சேர்ப்பதில் இந்த அமைப்பின் தோல்விகளை உண்மையைக் கண்டறியும் அறிக்கைகளும், பத்திரிகைச் செய்திகளும் ஆவணப்படுத்தியிருக்கின்றன. தேசிய உணவு பாதுகாப்பு சட்டமானது பொது விநியோகத் திட்டத்தின் கீழ் மானிய விலையில் தானியங்கள், பள்ளிக்குழந்தைகளுக்கு பள்ளியில் உணவு, அங்கன்வாடி மையங்கள் மூலம் கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கான ஊட்டச்சத்துப்பொருட்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான நிரப்பு ஊட்டச்சத்துக்கள் அளிக்க வழி செய்துள்ளது. இந்தக் குறிப்பிட்ட நிகழ்வில், முதல் குழந்தை பள்ளிக்கு சென்றுகொண்டிருந்திருக்க வேண்டும் (இலவச மற்றும் கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் உறுதி செய்யப்பட்டது இது), அந்த குழந்தைக்கு மதிய உணவு கிடைத்திருக்க வேண்டும். மற்ற இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் அங்கன்வாடி மையத்திலிருந்து ஊட்டச்சத்து உணவு தரப்பட்டிருக்க வேண்டும். இந்த சேவைகள் அனைத்தும் இந்தக் குழந்தைகள் இருந்த பகுதியில் இருந்தபோதிலும் சில மாதங்களாகவே இந்தக் குழந்தைகளும் அதன் பெற்றோர்களும் அவற்றைப் பெற முடியவில்லை என்று டெல்லியிலுள்ள ரோஸி ரொட்டி அதிகார் அபியான் தயாரித்த உண்மையைக் கண்டறியும் அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. இதற்குக் காரணம் இந்தக் குடும்பம் வெளியிலிருந்து வந்து குடியேறிய குடும்பம், இந்தச் சேவைகளை பெறுவதற்கு அவசியமான ஆவணங்கள் ஏதும் அவர்களிடமில்லை அல்லது டெல்லிக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ரேஷன் அட்டைகள் அனைத்தும் ஏற்கனவே விநியோகிக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதே.

இந்த நிகழ்வில் சரியான விவரங்கள் என்ன என்பது பற்றி இன்னும் விசாரிக்கப்பட்டு வருகையில் பட்டினிச் சாவுகள் என்று சொல்லப்படும் அனைத்திலும் தேசிய உணவு பாதுகாப்புச் சட்டம் அளிக்கும் உரிமைகள் அல்லது சமூக பாதுகாப்பு ஓய்வூதியங்கள் (வயதானவர்கள்/ஒற்றையாக வாழும் பெண்கள்) மறுக்கப்பட்டுள்ளன என்று தெரிகிறது. நிர்வாக விதிமுறைகள் ஏற்படுத்தும் தடைகளின் காரணமாகவோ அல்லது அரசால் ஏற்படும் மூலாதாரா வளங்களின் பற்றாக்குறையின் காரணமாகவோ இவ்வாறு மறுக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வளவு விரிவான சமூக நலத் திட்டங்கள் இருந்தும் மிக மோசமான விளிம்புநிலையில் உள்ள மக்களுக்கு இவை கிடைப்பதில்லை என்பதையே பல காலமாக பட்டினியாக இருந்ததன் காரணமாக ஏற்பட்ட சாவுகள் நமக்கு காட்டுகின்றன. ஏற்கனவே இருக்கும் திட்டங்கள் விஷயத்தில் அவற்றை அமல்படுத்தும் முறையை இறுக்குவதுடன் நகர்ப்புற பகுதிகளில் சமூக சமையலறைகள், பொது விநியோகத் திட்டத்தின் மூலம், குறிப்பாக பழங்குடியினர் பகுதிகளில், பல்வேறுபட்ட உணவுப்பொருட்களை தருவது, விடுமுறைக் காலத்திலும் பள்ளிகளில் உணவு வழங்குவது என சில மாநிலங்களில் வெற்றிகரமாக அமலான திட்டங்களை நாடு முழுவதும் அமல்படுத்த வேண்டும். மேலும் ஆதார் அட்டை அவசியம் என்றிருப்பதை நீக்க வேண்டும். ஏனெனில் இந்த நிகழ்வுகள் பலவற்றில் சமூக நலத் திட்டங்களின் பலன்களைப் பெற முடியாது போனதற்குக் காரணமே ஆதார் அட்டை இல்லாது போனதுதான். மிக மோசமாக பாதிக்கப்படும் சமூகத்தினர் அனைவரையும் சென்றடையும்படியான அனைவருக்குமான சமூக பாதுகாப்புத் திட்டம் ஒன்று கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.

அரசு வழங்கும் சமூக நலத் திட்டங்களை மேம்படுத்த வேண்டியதன் அவசியம் இருக்கும் அதே நேரத்தில் கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியானது உயர்ந்த அளவில் இருந்தபோதும் மக்கள் பட்டினியால் சாகும் நிலை நாட்டில் நிலவுவதைப் பற்றி நமது அகத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கியாக வேண்டும். மிக ஆழமான சமத்துவமின்மையைக் கொண்ட இப்போதுள்ள பொருளாதார மாதிரியானது சிலருக்கு பலனுள்ளதாகவும் பலரது அடிப்படை வாழ்வாதார பாதுகாப்பையும், கண்ணியமான வேலை வாய்ப்புகளையும் இல்லாதாக்குவதை நாம் அங்கீகரித்தாக வேண்டும். எந்த வாழ்வாதாரப் பாதுகப்பும் இல்லாது நிச்சயமற்ற வாழ்க்கையை வாழும் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் எத்தகைய அபாயத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதை டெல்லியில் நடந்த இந்த ஒரு நிகழ்வு அம்பலப்படுத்துகிறது. இந்த மூன்று சிறுமிகளின் அண்டை வீட்டினர் அந்தச் சிறுமிகளின் குடும்பம் எதிர்கொண்டிருந்த நெருக்கடியை அறிந்திருக்கிறார்கள் ஆனால் சிறுமிகளின் மரணத்தை அநேகமாக எதிர்பார்க்கவில்லை. அரசு என்ற ஒன்று இல்லை என்பது நன்கு தெரிகிறது. இதே கதை இந்த நாட்டிலிருக்கும் கோடிக்கணக்கானவர்களில் யாருடையதாக வேண்டுமானாலும் இருந்திருக்க முடியும்.

மூலாதார வளங்களை நியாயமாக விநியோகிப்பது பற்றி தேசிய விவாதம் நடந்தாக வேண்டும். இந்த மரணங்கள் பட்டியினியால்தான் ஏற்பட்டதா  இல்லையா என்பதை நிறுவுவதை விடுத்து, அரசும் அரசியல் கட்சிகளும் குறைந்தபட்சம் செய்யக்கூடியது இதுவே: இது குறித்து கலந்துரையாடல் ஒன்றைத் தொடங்கி ஆக்கபூர்வமான தீர்வுகளை வழங்க வேண்டும். இத்தகைய மரணங்கள் ஒவ்வொன்றிலும் தெரிவது என்னவெனில் இவ்வாறு இறந்தவர்கள் மிக மோசமான வறுமையில் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள், பல காரணங்களால் உணவு, ஊட்டச்சத்து, மருத்துவ வசதி என எதையும் பெற முடியாதவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். இத்தகைய சூழல் ஏன் என்பதற்கு பதில் சொல்லும் பொறுப்பு இருக்க வேண்டும். வழக்கம்போல் எல்லாம் நடக்கும் என்ற நிலை இனி கூடாது.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top