ISSN (Print) - 0012-9976 | ISSN (Online) - 2349-8846

நோக்கங்கள் மட்டுமே, நடைமுறையில் இல்லை

பாலியல் மற்றும் அமிலத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான இழப்பீட்டு திட்டங்கள் காகிதங்களில் மட்டுமே சிறப்பாக இருக்கின்றன.

The translations of EPW Editorials have been made possible by a generous grant from the H T Parekh Foundation, Mumbai. The translations of English-language Editorials into other languages spoken in India is an attempt to engage with a wider, more diverse audience. In case of any discrepancy in the translation, the English-language original will prevail.

 

பாலியல் வன்முறை மற்றும் அமிலத் தாக்குதலில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு நிதி வழங்குவதற்கான கட்டாய திட்டம் ஒன்றை உச்ச நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்பு வகுத்திருப்பது நீண்ட காலத்திற்கு முன்னரே செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டிய ஒன்று. ஆனாலும், குற்றங்களை ஆவணப்படுத்துவதிலுள்ள சிக்கல்கள், பிறர் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்ளாத அதிகார வர்க்கத்தின் தன்மை, சமூகத்தின் அலட்சியம் ஆகியவை மீற முடியாத பெரும் தடைகளாக இருப்பதை  வெவ்வேறு மாநிலங்களில் இது போன்ற திட்டங்கள் அமல்படுத்தப்பட்ட அனுபவமும், பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளானவர்களுக்கு எல்லா வகையான உதவிகளையும் ஒரே இடத்தில் செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட மையங்களின் அனுபவமும் படம்பிடித்து காட்டுகின்றன. 2013ல் அமைக்கப்பட்ட நிர்பயா நிதியிலிருந்து இது வரை ஒன்பது மாநிலங்களைச் சேர்ந்த, பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகி மீண்டிருக்கும் 123 பேர் மட்டுமே நிதியுதவி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்கிறார் வழக்கறிஞர் இந்திரா ஜெய்சிங். தேசிய சட்ட சேவைகள் ஆணையம் (என்.எ.எல்.எஸ்.எ.) கூறுவதன்படி பாலியல் தாக்குதலுக்கு ஆளாகி மீண்டவர்களில் வெறும் 5%லிருந்து 10% வரையிலானவர்களே நாடு முழுவதிலும் இது போன்ற திட்டங்களின் கீழ் இழப்பீடு பெற்றிருக்கிறார்கள்.

இந்த திட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்படும் பணமானது இந்த வழக்குகளின் விசாரணையுடன் தொடர்புடையதல்ல என்றும் பாதிப்பிற்கு ஆளானவர் நிகழ்ச்சி நடந்த உடனேயே இழப்பீடு கோரி மாநில அல்லது மாவட்ட சட்ட சேவைகள் ஆணையத்தை அணுகலாம் என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. பாலியல் தாக்குதல் மற்றும் அமிலத் தாக்குதல்களை தானாகவே முன்வந்து எடுத்துக்கொண்டு இடைக்கால நிவாரணத்தை பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும். பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகி உயிரிழந்தவர்களுக்கும் கும்பல் பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளானவர்களுக்கும் குறைந்தபட்சம் 5 லட்சம் முதல் அதிகபட்சம் 10 லட்சம் வரை வழங்கப்பட வேண்டும். இது எல்லா மாநிலங்களுக்கும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கும் பொருந்தும். பாலியல் வன்புணர்ச்சி, இயற்கைக்கு மாறாக பாலியல் தாக்குதல், 80% நிரந்தர ஊனம், பலத்த உடல் காயம் ஆகியவை வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகி உயிரிழந்தவர்களுக்கும் கும்பல் பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளானவர்களுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் கொள்ளப்பட்ட வேண்டும். அமிலத் தாக்குதல்களில் காயம் எந்த அளவிற்கு என்பதைப் பொறுத்து இழப்பீடு 5 லட்சம் முதல் 7 லட்சம் வரை வழங்கப்பட வேண்டும். தாக்குதல் நடந்த இரண்டு வாரங்களுக்குள் 1 லட்சம் வழங்கப்பட வேண்டும், இரண்டு மாதத்திற்கு ஒரு முறை 2 லட்சம் வழங்கப்பட வேண்டும். இழப்பீடு தொகையானது முதிரா பருவத்தினருக்கு 50% அதிகமாக வழங்கப்பட வேண்டும்.

பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உடனடியாக மருத்துவ சிகிச்சை தேவை என்பதன் காரணமாக சட்ட உதவிக் குழுக்கள் தாமாகவே முன்வந்து முடிவெடுத்து உடனடி நிவாரணம் அளிக்கும் அதிகாரம் கொண்டதாக்கப்படுகிறது என்பது வெளிப்படையான விஷயம். அமிலத் தாக்குதல்கள் விஷயத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உடடியான சிகிச்சை தேவைப்படுவதுடன் விலை மிகுந்த அறுவை சிகிச்சைகள் மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்பட வேண்டும். 2012ல் டெல்லியில் நடந்த கும்பல் பாலியல் வன்புணர்ச்சி நிகழ்வை அடுத்து பெண்களின் பாதுகாப்பு பற்றியும் இழப்பீடு திட்டங்கள் பற்றியும் அறிவிப்புகள் வெளியிடுவதில் மத்திய, மாநில அரசுகள் ஒன்றையொன்று விஞ்சின. பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கும் அமிலத் தாக்குதலுக்கும் ஆளாகும் பெண்கள், பாலியல் தொழில் மற்றும் கட்டாய உழைப்பிற்காக நடக்கும் ஆள் கடத்தலுக்கு ஆளாகுபவர்கள், எல்லை கடக்கும் போது நடக்கும் துப்பாக்கிச்சூட்டில் பலியாகும் அல்லது காயமுறும் பெண்கள் ஆகியோருக்காக 200 கோடி ரூபாய் நிதியானது மத்திய அரசாங்க பாதிக்கப்பட்டோர் இழப்பீடு நிதி என்ற திட்டத்தின் கீழ் 2015ல் மத்திய அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப்பட்டது. மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களால் அறிவிக்கப்பட்ட இது போன்ற இழப்பீடு திட்டங்களுக்கு கூடுதல் இணைப்பாக இருக்க வேண்டிய திட்டம் இது.

மாவட்ட மற்றும் மாநில சட்ட உதவிக் குழுக்களுடனான பாதிக்கப்பட்டவர்களின் மற்றும் அவர்களது குடும்பங்களின் அனுபவங்கள் ஊடகங்களிலும் ஆய்வுகளிலும் விவரிக்கப்பட்டிருப்பதை பார்த்தால் மிகுந்த ஏமாற்றம் ஏற்படுகிறது. மகாராஷ்டிராவின் மனோதைரியா யோஜனா (பாலியல் வன்புணர்ச்சி மற்றும் அமிலத் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கானது) அமல்படுத்தப்பட்ட விதம் ஓர் எடுத்துக்காட்டு. பாலியல் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குவது அரசின் கடமை என்று பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளான சிறுமியின் தந்தை தொடுத்த பொது நல வழக்கில் மும்பை உயர் நீதிமன்றம் கூறியது. ஒரு வழக்கின் தகுதிப்பாடு என்ன என்பதை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் சட்ட உதவிக் குழுவிற்கு இல்லை என்பது தெளிவுபடுத்தப்பட்ட பிறகும் சம்பந்தப்பட்டவர்களை கேள்வி கேட்பது, புலனாய்வது, பின்னர் இழப்பீடு தருவதா இல்லையா என்று முடிவெடுப்பது என்று இந்தக் குழுக்கள் நடந்துகொள்கின்றன என்று மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்யப்பட்ட உடனேயே பாதிக்கப்பட்டவருக்கு 50% இழப்பீடு தரப்பட வேண்டும், மீதமுள்ள தொகை குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டவுடன் தரப்பட வேண்டும். நீண்ட தாமதங்களும் சோர்வூட்டும் நடைமுறையும் திட்டத்தின் நோக்கங்களையே அழித்துவிடுகின்றன. பாலியல் தாக்குதல் வழக்கில் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவானவுடனேயே மாநில அரசின் சட்ட சேவை மையங்களுக்கு காவல்துறை தகவல் தெரிவிப்பது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும் என்று மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்கள் கோருகின்றனர். பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குவதை இது பெரிதும் துரிதப்படுத்தும்.

2017ல் ஆந்திர பிரதேசத்தில் பாலியல் தாக்குதல் வழக்குகள் 901 பதிவானதில் ஒரேயொருவருக்கு மட்டுமே இழப்பீடு கிடைத்தது என்றும் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் குற்றங்கள் தொடர்பான 1028 வழக்குகளில் 11 பேருக்கு மட்டுமே இழப்பீடு வழங்கப்பட்டது என்றும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் தேசிய சட்ட சேவைகள் ஆணையம் தெரிவித்தது. ராஜஸ்தானில் 2017ல் 3305 முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பதிவானதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் 140 பேர் மட்டுமே இழப்பீடு பெற்றனர், பீகாரில் 1199 முதல் தகவல் அறிக்கைகள் பதிவானதில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் 82 பேர் மட்டுமே இழப்பீடு பெற்றனர். இழப்பீடு தொகையை பொறுத்த வரை மத்திய பிரதேசத்தில் வெறும் ரூ. 6000 முதல் 6500 வரை மட்டுமே வழங்கப்பட்டது என உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு தெரிவிக்கப்பட்டது.

தேசிய சட்ட சேவைகள் ஆணைய திட்டம் நன்கு திட்டமிடப்பட்டு வடிவமைக்கப்பட்டது. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நலன்களுக்காக இந்தத் திட்டம் மாநில மற்றும் யூனியன் பிரதேச அரசுகளால் அமல்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

உலகெங்கிலுமே பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இழப்பீடு கிடைப்பதற்கான உரிமைகளுக்கு நீதித் துறையில் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இந்த திசையை நோக்கி இந்தியாவின் உச்ச நீதிமன்றம் அடியெடுத்து வைத்திருக்கிறது. இழப்பீடு வழங்குவதானது பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உடனடியான வேதனையை ஓரளவு குறைப்பதுடன் குற்றத்தை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை ஊக்குவிக்கிறது என இழப்பீடு பெறுவதற்கான பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமை பற்றி வலியுறுத்திய போது உச்ச நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தருமம் பெறவில்லை, மாறாக அவர்களுக்கு சேர வேண்டியதையே உரிமையோடு பெறுகிறார்கள் என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமலாக்க முகமைகள் செயல்பட வேண்டும்.

வன்புணர்ச்சி செய்பவர்களுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று பலமான கோரிக்கை வைக்கும் ஒரு சமூகம் அதே அளவிற்கான ஆற்றலை மற்றும் முயற்சியை பாலியல் தாக்குதலுக்கும் அமிலத் தாக்குதலுக்கும் ஆளானவர்களுக்கு புனர்வாழ்வு அளிப்பதில் செலவிடுவதில்லை என்பது உண்மையிலே முரண்நகையான விஷயம்தான்.

Comments

(-) Hide

EPW looks forward to your comments. Please note that comments are moderated as per our comments policy. They may take some time to appear. A comment, if suitable, may be selected for publication in the Letters pages of EPW.

Back to Top